یوونتوس چرا کارنوالی را انتخاب کرد ؟
 |
کارنوالی باید موفقیت و نفوذ سیاسی را به یوونتوس بازگرداند. الکان چرا برای ارتقای کومولی و سپس تمدید قرارداد اسپالتی اینقدر عجله داشت؟
مدیر فرانسوی تاوان نتایج ضعیف و تنش با سرمربی را پرداخت، اما انقلاب جدید یوونتوس بار دیگر مسئولیتهای مدیرعامل اکسور را نیز در مرکز توجه قرار داده است.
لوچانو اسپالتی جنگ داخلی در یوونتوس را برد. تنها سه هفته پس از پایان فصل، جان الکان تردیدها را کنار گذاشت و رسماً دیمین کومولی، مدیرعامل باشگاه را کنار گذاشت؛ مدیری که خود الکان یک سال قبل او را به باشگاه آورده بود و در نوامبر نیز با وجود عملکرد نهچندان موفق در نقلوانتقالات، به سمت مدیرعامل ارتقا داده بود.
جای او را جووانی کارنوالی خواهد گرفت؛ چهرهای شناختهشده در فوتبال ایتالیا که 13 سال مدیرعامل ساسولو بوده و یکی از معماران اصلی موفقیت این باشگاه در کنار سرمایهگذاریهای خانواده اسکینزی محسوب میشود.
کارنوالی فعلاً مهمترین مسئولیتهای اجرایی باشگاه را در اختیار خواهد داشت و به نوعی همهکاره یوونتوس خواهد بود. مأموریت او بازگرداندن یوونتوس به جایگاهی است که هواداران انتظار دارند؛ تیمی برنده در زمین مسابقه و دارای نفوذ سیاسی در ساختار فوتبال ایتالیا.
برای مثال، در روزهایی که نام جووانی مالاگو به عنوان نامزد ریاست فدراسیون فوتبال ایتالیا مطرح شد، مشخص شد که این ایده عمدتاً توسط جوزپه ماروتا و تا حدی آئورلیو دی لورنتیس پیش برده شده بود، در حالی که میلان و یوونتوس با وجود میلیونها هوادار تقریباً هیچ نقشی در این روند نداشتند. این موضوع نشانهای آشکار از کاهش نفوذ سیاسی دو باشگاه در مراکز تصمیمگیری فوتبال ایتالیا بود.
در مورد تصمیم اخیر اکسور نیز روشن است که با انتصاب کارنوالی، آتشبس اجباری میان کومولی و اسپالتی که از پایان فصل برقرار شده بود، به پایان رسیده است. طی این سه هفته، کومولی نتوانست دو هدف مهم مورد نظر اسپالتی را محقق کند؛ جذب آلیسون بکر و تمدید قرارداد دوشان ولاهوویچ که اسپالتی بارها از او تمجید کرده بود.
البته در نگاه هواداران، بزرگترین اشتباه کومولی به بازار نقلوانتقالات تابستان گذشته بازمیگردد؛ زمانی که بازیکنانی مانند دیوید، اوپندا و ژگرووا با هزینهای بیش از 66 میلیون یورو جذب شدند اما در نهایت به خریدهایی ناموفق تبدیل شدند. این نقلوانتقالات حدود 32 میلیون یورو تأثیر منفی بر تراز مالی فصل 2025‐26 گذاشت.
مهمتر از همه، تصمیم اکسور به پایان دادن به وضعیتی بود که در آن اسپالتی و کومولی با وجود اختلافات آشکار و ناسازگاری شخصی، مجبور بودند در کنار یکدیگر کار کنند. نمونه بارز این اختلاف در مراسم یادبود قربانیان فاجعه هیسل دیده شد؛ جایی که زبان بدن دو نفر بهوضوح نشان میداد هماهنگی و صمیمیتی میان آنها وجود ندارد.
به نظر میرسد الکان در نهایت به این نتیجه رسید که ورود به فصل جدید با چنین فضای پرتنشی بسیار خطرناک خواهد بود.
در مقایسه با وضعیت میلان نیز تفاوت رویکردها جالب است. پس از ناکامی هر دو تیم در کسب سهمیه لیگ قهرمانان اروپا، الکان از مدیران درگیر خواست موقتاً به همکاری ادامه دهند و تنها پس از نهایی شدن توافق با کارنوالی، تغییرات را در کمتر از 24 ساعت اجرا کرد. در مقابل، جری کاردیناله پس از دیدار میلان و کالیاری تقریباً همه مدیران را کنار گذاشت، اما با گذشت سه هفته هنوز جانشینان آنها مشخص نشدهاند.
اقدامات کومولی در نقش مدیرعامل
در طول این دوره همزیستی اجباری، کومولی رفتاری کاملاً حرفهای از خود نشان داد. او بلافاصله پس از پایان فصل جلسهای با رسانههای اصلی ایتالیا برگزار کرد تا وضعیت باشگاه و برنامههای آینده را تشریح کند.
در آن نشست، کومولی یادآور شد که تنها یک سال است به یوونتوس آمده و اسپالتی نیز از نوامبر به باشگاه پیوسته است؛ بنابراین هر دو بخشی از یک پروژه جدید هستند که باید یاد بگیرند بهتر با یکدیگر همکاری کنند.
با این حال، تنها دو روز بعد و در مراسم یادبود هیسل، تصاویر منتشرشده نشان دادند که واقعیت با این سخنان فاصله زیادی دارد.
با وجود این شرایط، کومولی همچنان وظایف مدیریتی خود را انجام میداد و مذاکرات نقلوانتقالاتی را پیش میبرد؛ گویی هیچ اختلافی در پشت پرده وجود ندارد. هرچند اسپالتی از وضعیت ولاهوویچ ناراضی بود، اما کومولی برای برآورده کردن خواستههای سرمربی تلاش میکرد. مذاکرات برای جذب امیلیانو مارتینس، الکساندر سورلوث و چند مدافع بازیساز از جمله این اقدامات بود.
او همچنین میدانست که در صورت جدایی احتمالی، موضوع غرامت پایان همکاری مطرح خواهد شد. در نهایت نیز موفق شد 850 هزار یورو غرامت دریافت کند و علاوه بر آن، پاداش 950 هزار یورویی که هنگام ورود به باشگاه گرفته بود را نیز حفظ کند.
بر اساس قرارداد ژوئن 2025، اگر کومولی پیش از گذشت 18 ماه بدون دلیل موجه استعفا میداد، موظف بود بخشی از این پاداش را بازگرداند. اما چون جدایی او بر پایه توافق دوطرفه انجام شد، از بازپرداخت هرگونه مبلغ معاف شد.
از منظر تاکتیکی نیز کومولی یک برگ برنده در اختیار داشت؛ زمان. اگر او تا آغاز فصل در سمت خود باقی میماند، عملکردش عمدتاً بر اساس نتایج بازار نقلوانتقالات ارزیابی میشد. از آنجا که پنجره نقلوانتقالات پس از شروع فصل بسته میشود، تنها عملکرد تیم در زمین میتوانست کیفیت واقعی تصمیمات او را مشخص کند.
در چنین شرایطی دو سناریو وجود داشت:
اگر تیم موفق میشد، هیچ دلیلی برای تغییر مدیرعامل وجود نداشت.
اگر تیم شکست میخورد، تجربه فوتبال نشان میدهد که در طول فصل معمولاً تعویض سرمربی بسیار آسانتر از برکناری مدیرعامل است.
اشتباهات الکان؛ از تمدید زودهنگام اسپالتی تا انتصاب کومولی
با پایان یافتن درگیری میان اسپالتی و کومولی، اکنون بار دیگر نگاهها به جان الکان معطوف شده است؛ فردی که از پایان سال 2022 و پس از پرونده جنجالی سود سرمایهای، کنترل مستقیم یوونتوس را در دست گرفته است.
بدیهی است که مدیریت یوونتوس تنها یکی از مسئولیتهای متعدد اوست. الکان علاوه بر مدیریت اکسور، بهتازگی دوباره به ریاست استلانتیس نیز انتخاب شده و عملاً رهبر اصلی امپراتوری اقتصادی خانواده آنیلی به شمار میرود. یکی از وظایف مهم او نیز تأمین سود سهام برای تعداد زیادی از اعضای خانواده و سهامداران است.
به همین دلیل منطقی است که الکان بیش از هر فرد دیگری مایل باشد مدیریت روزمره یوونتوس را به مدیری بسپارد که بتواند ثبات و موفقیت باشگاه را تضمین کند.
از زمان بازگشت او به رأس باشگاه، سه مدیر ارشد اصلی انتخاب شدهاند:
نخست مائوریتسیو اسکاوینو، مدیر مورد اعتماد و دوست قدیمی الکان که 23 ماه در سمت خود باقی ماند.
سپس دیمین کومولی که از طریق شرکتهای تخصصی جذب مدیران انتخاب شد اما کمتر از یک سال دوام آورد.
و اکنون جووانی کارنوالی که باید دید سرنوشت او در تورین چگونه رقم خواهد خورد.
